مجنون حســـین بــن عــلی

خدایا ... از توبه شکستن هام توبـــــه

majnoonehosein — Sun, 13 Sep 2009 07:33:18 GMT

وای بر حالم . شکستم توبه ام را بارها

باید از اینگونه استغفار .. استغفار ها

همتی ای دل که بندم دیده از دیدار غیر

تا بوَد با یار در هر لحظه ام دیدارها

بار معبودا ! مرا با ذکر خود جانی ببخش

وَر نه می میرد دلم همچون تن مُردار ها

تیری از تقوا و شمشیری زِ طاعت بایدم

تا کنم با دیو نفس خویشتن ... پیکارها

وای بر حالم اگر این جرم های بی شمار

در لَحَد پیچد دور گردنم چون مار ها

اللهم ارزقنا توفيق الشهادة في سبيلك

majnoonehosein — Sun, 28 Jun 2009 10:05:18 GMT

گل اشکم شبي وامي شد اي کاش

همه دردم مداوا مي شد اي کاش

به هر کس قسمتي دادي خدايا!

شهادت قسمت ما مي شد اي کاش

بسم رب الشهدا و الصدیقین:
چه کسی می داند جنگ چیست؟
چه کسی می داند فرودیک خمپاره قلب چند نفر را می درد؟
چه کسی می داند جنگ یعنی سوختن، یعنی آتش، یعنی گریز به هر جا،
به هر جا که اینجا نباشد، یعنی اضطراب که کودکم کجاست؟
جوانم چه می کند؟ دخترم چه شد؟
به راستی ما کجای این سوال ها و جواب ها قرار گرفته ایم ؟
کدام دختر دانشجویی که حتی حوصله ندارد عکس های جنگ را ببیند و اخبار آن را بشنود.
از قصه دختران معصوم سوسنگرد با خبر است؟
آن مظاهر شرم و حیا را چه کسی یاد می کند که بی شرمان دامنشان را آلوده
کردند و زنده زنده به رسم اجدادشان به گور سپردند.

کدام پسر دانشجویی می داند هویزه کجاست؟
چه کسی در هویزه جنگیده؟
کشته شده و در آنجا دفن گردیده؟
چه کسی است که معنی این جمله رادرک کند:
نبرد تن و تانک؟! اصلا چه کسی می داند تانک چیست؟
چگونه سر 120دانشجوی مبارز و مظلوم زیر شنی های تانک له می شود؟

آیا می توانید این مسئله را حل کنید؟
گلوله ای از لوله دوشکا با سرعت اولیه خود از فاصله هزار متری شلیک می شود
و در مبدا به حلقومی اصابت نموده و آن راسوراخ کرده وگذر می کند،
حالا معلوم نمایید سرکجا افتاده است؟
کدام گریبان پاره می شود؟
کدام کودک در انزوار و خلوت اشک می ریزد؟
و کدام کدام .............؟
توانستید ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
اگر نمی توانید، این مسئله را با کمی دقت بیشتر حل کنید:
هواپیمایی با یک و نیم برابر سرعت صوت از ارتفاع ده متری سطح زمین، ماشین لندکروزی را که با سرعت درجاده مهران –
دهلران حرکت می نماید، مورد اصابت موشک قرار می دهد،اگراز مقاومت هوا صرف نظر شود.
معلوم کنید کدام تن می سوزد؟ کدام سر می پرد؟
چگونه باید اجساد را از درون این آهن پاره له شده بیرون کشید؟
چگونه باید آنها را غسل داد؟
چگونه بخندیم و نگاه آن عزیزان را فراموش کنیم؟
چگونه می توانیم در شهرمان بمانیم و فقط درس بخوانیم.
چگونه می توانیم درها را به روی خود ببندیم و چون موش در انبار کلمات کهنه کتاب لانه بگیریم؟
کدام مسئله را حل می کنی؟ برای کدام امتحان درس می خوانی؟
به چه امید نفس می کشی؟ کیف و کلاسورت را از چه پر می کنی؟
از خیال، از کتاب ، از لقب شاخ دکتر یا از آدامسی که هر روز مادرت درکیفت می گذارد؟
کدام اضطراب جانت را می خورد؟
دیر رسیدن به اتوبوس، دیر رسیدن سر کلاس، نمره گرفتن؟
دلت را به چه چیز بسته ای؟ به مدرک، به ماشین، به قبول شدن در حوزه فوق دکترا؟
صفایی ندارد ارسطو شدن خوشا پر کشیدن، پرستو شدن
آی پسرک دانشجو، به تو چه مربوط است که خانواده ای در همسایگی
تو داغدار شده است؟جوانی به خاک افتاده است؟
آی دخترک دانشجو، به تو چه مربوط است که دختران سوسنگرد را به اشک نشانده اند؟ و آنان را زنده به گور کردند؟
هیچ می دانستی؟ حتما نه! ...
هیچ آیا آنجا که کارون و دجله و فرات بهم گره می خورد، به دنبال آب گشته ای تا اندکی زبان خشکیده کودکی را تر کنی
و آنگاه که قطره ای نم یافتی؟
با امیدهای فراوان به بالین آن کودک رفتی تا سیرابش کنی؟
اما دیدی که کودک دیگر آب نمی خورد!!
اما تو اگر قاسم نیستی، اگر علی اکبر نیستی،
اگر جعفر و عبدالله نیستی،
لااقل حرمله مباش!
که خدا هدیه حسین را پذیرفت و خون علی اکبر و علی اصغر را به زمین پس نداد.
من نمی دانم که فردای قیامت این خون با حرمله چه خواهد کرد....
پس بیاید حرمله مباشیم.

حمید جان برای ما هم دعا کن

نجوايي با نگار عشق آفرينم ...سیدالشهدا(ع)

majnoonehosein — Thu, 18 Jun 2009 19:12:18 GMT

شرط عشق است كه از دوست شكايت نكنيد

ليك از شوق حكايت به زبان مي آيد

قفل از دهانم بر گشوده اي و آتش عشق بر جانم انداخته اي و نام پاك و هميشه جاودانه ات را ورد زبانم ساخته اي ...

مولاي من ... چشمان آسماني ات در آينه نگاهم؛ چشمه آب روان جاري ساخت. گنبد طلايي ات مرا به خود مي خواند و لذتي ناشناس دريايي رنگ را در دخمه دلم به رقص در مي آورد. چشمانم را مي بندم و ضريحت در بلور ظرف خيالم جان مي گيرد و بر ضريح آسماني ات دو چشم شورافكن را مي بينم كه گرم و دلنشين، پهنه كوچك قلبم را از تابش مهر تو منور مي كند.

من همان كبوتر دلباخته صحن وجودت هستم و تو همان پيچك عشقي كه بر شاخه سبز وجودم پيچيده اي ... با پاي دل به زيارت ضريح عشقت مي آيم كه زيارت ضريح عشقت مي آيم كه زيارت ضريح دنيايي ات حسرتي است كه آه سوزانش درياي دلم را بر خشكي لم يزرع بدل خواهد كرد اگر كه اشتياق و صبرم ز حد بگذرد و دواي وصل ، درمان دردم نباشد ... چه مي گويم ... نمي دانم ... چشمان خيال انگيزت را دوباره مي نگرم و از خويش شرمنده مي شوم؛ كلماتم را در جوي سحر ميشويم و دوباره با تو سخن آغاز مي كنم.

من با تو بهار را تلاوت كرده ام؛ من با تو پرواز پرستوها را تا اوج باور كرده ام، من با تو از خاموشي خود رهيده ام و از زنجيرهايي سخن گفته ام كه مرا در بند كشيده اند، من با تو به تماشاي همه گل هاي بهاري نشسته ام و ... و تو قلبم را در كمند عشقت اسير كرده اي آنچنان كه هر چه سرورم تمام رنگ و بوي تو داشت!

مرا ببخش مولاي من ... مرا ببخش كه چونان هميشه عنان از كف داده ام و عنان گسيخته از بي تابي ام برايت واگويه مي كنم ... مني كه با تو پيمان بسته بودم حنجره ام را با غنچه سكوت بيارايم و حرف دل با چشمان مهوشي واگويه نمايم كه سياهي اش طعنه بر هزار يلداي نيامده مي زند... مرا ببخش كه چونان هميشه كه در قاب عكس خيالم تصوير ضريحي نقش بست كه تنها اشك چشمانم و بلور اشكهايم مي توانند عمق حسرت و آرزويم در زيارتش را بيان كنند... از خود بيخود گشته ام و زبان به عقده گشايي گشوده ام ... به راستي كه بي تو دلم اسير پنجه پاييز تلخ توفانزا است!

نمي دانم ، هر گاه كه نامت را مي شنوم؛ هر گاه كه نامت را زمزمه لبانم مي كنم ، هر گاه كشتي دل به درياي يادت مي اندازم، عنان اختيار از دست مي دهم و نقش صدها آرزوي مانده بر دل حسرت زده ام را به تصوير مي كشانم... من وجودت را سنگ صبوري يافته ام كه با نگاه پر آينه ات مرا كه تنها تر از تك برگ هاي زرد پاييزي ام؛ چونان شاخسار سبز بهاري رويانده اي و امروز دريافته ام كه ضريح تو تنها ضريح چهار گوش خفته در دل علقمه نيست! من هر شب، هر صبح، هر بامداد ، هر غروب به زيارت ضريح هميشه جاودان تو در اعماق قلبم مي روم. دستهايم را حلقه شبكه هاي ضريحت مي كنم و تمام هستي ام را با تو قسمت مي كنم و تو جام جانم را شراب و شور عشق مي بخشي و آنگاه كه لحظه هايم را در روشني نگاهت ورق مي زنم به صداي گامهاي نرم و آرامت را در كوچه هاي آرام خاطرم مي شنوم و در مي يابم كه اگر چه ضريح زميني ات كربلاست اما كربلاي دلم ضريحي كوچك اما با شكوه دارد كه نام عشق آفرين تو بر آن نقش بسته است و من در نهر علقمه ذهنم كه موج الهام تو همراه با نسيم روح بخش يادت آن را هميشه خروشان كرده است . وضوي عشق مي گيرم و به نماز گفتگو با تو مي ايستم و به ياد مي آورم كه :

گاه به سخن گفتن از زخم ها نيازي نيست

سكوت ملال ها از راز ها سخن تواند گفت!...

ماه محرم ، ماه خون و قیام آمد

majnoonehosein — Sun, 28 Dec 2008 18:33:18 GMT

دیشب نشست بر لب خواهر ، یکی یکی ، غم های بی شمار برادر ، یکی یکی

زینب تمام دلهره ها را شماره کرد ، در آسمان اشک چو اختر ، یکی یکی

در تنگنای خاطر او خیمه می زدند ، غم های بی شماره ی مادر ، یکی یکی

برداشتند پرده همان شب ستاره ها ، از ماجرای گریه حیدر ، یکی یکی

دل شوره های غافله تقسیم می شدند ، در بین این برادر و خواهر ، یکی یکی

از غیرت و حماسه و شور و فراق و درد ، برداشتند سهم برابر ، یکی یکی

گودال و زخم و حنجره پاره پاره را ، کرد انتخاب مرد دلاور ، یکی یکی

فردا که آفتاب بر آمد ، غروب کرد ... هفتاد و دو ستاره ی پرپر ، یکی یکی

زیر گلوی حرمله ها را نشانه رفت ، لبخند کودکانه اصغر ، یکی یکی

سفــــــر به کــــــربــــــــلا - - - - - -

majnoonehosein — Sat, 20 Dec 2008 11:22:18 GMT

به فضل الهی روز عرفه و عید سعید قربان همراه برادر بزرگوارم افشین و خانواده محترمشان به زیارت سید الشهداء . امیر المومنین . ابالفضل العباس . امام موسی بن جعفر و امام جوادالائمه علیهما السلام مشرف شدیم .

جای همه تان خالی . انشا الله لایق پا بوسشان بوده باشیم .

التماس دعا

یاد مرگ

majnoonehosein — Sun, 05 Oct 2008 19:57:18 GMT

وایم از روز حساب ام ، مستحق هر عذاب ام

نزد مولا بی جواب ام ، وای اگر مرگم بیاید

دست خالی " بار سنگین ، یاد آن اعمال ننگین

کرده من را سخت غمگین ، وای اگر مرگم بیاید

وقتی آید آخر کار ، یار ها گردند اغیار

این من و این جرم بسیار ، وای اگر مرگم بیاید

نفسم آتش کرده بر پا ، گشته با شیطان هم آوا

آتشم زد حب دنیا ، وای اگر مرگم بیاید

من که گریان همچو ابر ام ، رفته از کف تاب و صبر ام

یاد تاریکی قبر ام ، وای اگر مرگم بیاید ، وای اگر مهدی (عج) نیاید

تو گمان داری که آب است ، غسلت از آب مذاب است

حق تو این سان عذاب است ، وای اگر مرگم بیاید

کرده دنیا در کمند ام ، دل از این دنیا نکندم

جرم دارد بند بند ام ، وای اگر مرگم بیاید

با چنین اعمال شاید مرتضی (ع) ترک ام نماید

توبه باید توبه باید

من که عبد نا سپاس ام ، از قیامت در هراس ام

برده غم هوش و حواس ام ، وای اگر مرگم بیاید

خداوندا به آبروی حضرت زینب الهی العفو

× اللهم رب شهر رمضان , الذی انزلت فیه قرآن ×

majnoonehosein — Tue, 02 Sep 2008 15:42:18 GMT

من اومدم بین خوبها ، آشتی کنم باهات خدا

به کی بگم پشیمونم ، از این همه جرم و خطا

ببین که من روم نمیشه ، سرم رو بالا بگیرم

میون زندون گناه ببین خدایا اسیر ام

ولی شنیدم از کرم غبار رو از دل می بری

تو ماه خوب مهمونی ، گناهکارها هم می خری

* میلاد امام زمان (عج) مبارکتان باد *

majnoonehosein — Thu, 14 Aug 2008 17:30:18 GMT

با همه لحن خوش آوایی ام ، در به در کوچه تنهایی ام

ای دو سه تا کوچه ز ما دور تر ، نغمه تو از همه پر شور تر

کاش که این فاصله را کم کنی ، مهنت این غافله را کم کنی

کاش که همسایه ما می شدی ، مایه آرامش ما می شدی

هر که به دیدار تو نائل شود ، یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد ، سینه ما را تپشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت ، شوق به دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه جان من است ، نامه تو خط امان من است

ای نگهت سازگه آفتاب ، بر من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده بر انداز به چشم ترم ، تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مدد کار ما

کی و کجا وعده دیدار ما

به امام رضا بگو .. غریــــب تویی یا مـــادرت ............................

majnoonehosein — Sat, 19 Jul 2008 20:23:18 GMT

آی کبوتر که نشستی روی گنبد طلا

تو که پرواز می کنی تو حرم امام رضا

من کبوتر بقیعم با تو خیلی فرق دارم

سرم رو به جای گنبد روی خاکها میذارم

خونه ی قشنگ تو کجا و این خونه کجا

گنبد طلا کجا قبرهای ویرونه کجا؟؟؟...

اونجا هر کی می پره طائر افلاکی می شه

تو بقیع بال و پر کبوترها خاکی میشه

اون جا خادمها با زائر آقا مهربونن

اینجا زائرها رو از کنار قبرها میرونن

تو که هر شب می سوزه چهل چراغ ها دور و برت

به امام رضا بگو .. غریــــب تویی یا مـــادرت

کی میگه که تو غریبی ؟ غریب عاشق نداره

روز و شب این همه عاشق رو خاکت سر میذاره

غریب اونه ، تو بقیع شمع و چراغی نداره

نه ضریح و نه حرم ، حتی رواقی نداره ....

مرا امید وصال تو زنده میدارد..............یا امام زمان (عج) ادرکنی

majnoonehosein — Sun, 13 Jul 2008 20:58:18 GMT

چند خط درد دل من با امام زمان (عج)

******************************************************************************************

بنام او که خالق یاس ونرگس است

یا رب المهدی بحق المهدی اشف صدر المهدی بظهور الحجت

ای روح دعا ... سلام مهدی

عمری است که برای آمدنت بی قرارم0 یابن الزهرا،ببین از فراقت سخت بارانیم0 ببین ثانیه ها چگونه از هجر تو بغض کرده وبه هق هق افتاده اند0

آقا جان!حیف نیست ماه شب چهادره پشت ابرهای تیره وپاره پاره پنهان بماند،حیف نیست دیده را شوق وصا ل باشد ولی فروغ دیده نباشد0

بیا وقرار دل بیقرارم شو0 بیا وصداقت آینه را به زلال آبی نگاهت پیوند بزن0 بیا تا سر به دامانت بگذارم وعقده های چندین ساله ام را باز کنم0 تو که معنای سبز لحظه هایی بیا تو که ترنم الطاف حق تعالی بیا0

بیا که از هجرت چون اسپندی بر آتشم0 یوسف فاطمه!کی طنین دلنواز انا بقیه الله تو از کعبه مقصود جانها را معطر می نماید0 کی کعبه به خود می بالد وزمین بر قامت دلربایت طواف عشق می گزارد وجان در سعی وصفای نگاه تو محرم می شود ومناسک حج وقربان را بجای می آورد0 برای آمدنت تمام دلهای عشاق دنیا را به ضریح چشمهای قشنگ وعباس گونه ات گره زده ایم ودر مراسم اعتکاف شبهای فراق برای گرفتن حاجتمان دست به دعا برداشته ایم0 آقا جان برای آن لحظه که سبز پوش با پرچم یالثارات الحسین در انتهای افق غباری بپا می شود وتو با ذوالفقار حیدر وسوار بر اسب سفید قصه ها می آیی لحظه ها را بدست باد می سپارم0

آقا جان! می خواهم برایت قصه بگویم 0 قصه سیب وگندم ومردی که سالهاست در میان مردم چشمم ایستاده،قصه خوشه خوشه انتظار وچشمانی که درو میکنند،قصه باران وسطرهایی که دلواپس پونه هاست،قصه اسب وخیال آمدن تو در باران،قصه هایی که مشق هر شب من است0

کاش می شد واژه ها را شست وانتظارراتفسیر کرد ولی افسوس000

حس می کنم نزدیکی آنقدر نزدیک که با آمدن یک نسیم تو را احساس کرد وبویید0

خوب می دانم که آخر دل سنگ وطلسم نحس قصه را می شکنی وآنگاه زمان وصل وجان نثاری می رسد0

پس بیا از پس کوچه های انتظار ،بیا که شعرهایم بی قافیه مانده اند،بیا که با آمدنت گم میشود در تبسم تو بغض چندین ساله ام،بیا که غزلهایم مضمون ندارند ومثنوی عشق نا تمام است0

ای پیدا ترین پنهان من!

تا تو بیایی مروارید چشمانم رابرای سلامتیت صدقه می دهم وبرای آمدنت روزه سکوت می گیرم وبا جام وصال تو افطار می نمایم0 نذر کرده ام که بیایی تا جان شیرین را فرش قدمها یت نمایم0 پس بیا که نذر خود را ادا کنم0

ای آفتاب عمر!

تا تو بیایی انتظار را قاب میکنم وبر لوح دلم می کوبم0 فریاد را حبس می کنم وبه سکوت اجازه حضور می دهم0 در نبود تو جام تلخ فراق را سر می کشم وسر به دوش هجران می نهم وبرای آمدنت دعا می کنم0 به امید آنروز هزار وصد وهفتادمین شمع را روشن می کنیم ومنتظرت می مانیم0

به خدای کعبه می سپارمت وسبد سبد نرگس ویاس چشم براهی میکنم0